Brief aan mam, van de dochter die je niet wilde
Sommige verhalen eindigen niet wanneer je de voordeur achter je dichttrekt.
Brief aan mam, van de dochter die je niet wilde is mijn persoonlijke verhaal over opgroeien, overleven en ontdekken hoe lang het verleden met je mee kan reizen. Ik groeide op in een groot gezin met negen kinderen. Een jeugd waarin liefde en loyaliteit bestonden, maar waarin ook angst, onveiligheid, afwijzing en zwijgen een plek hadden. Als kind leer je daar niet met woorden naar kijken. Je past je aan. Je probeert de sfeer te voelen, problemen te voorkomen en vooral door te gaan. En dan word je volwassen. Je vertrekt uit het huis waarin je bent opgegroeid en denkt misschien dat je daarmee ook achterlaat wat daar is gebeurd. Maar zo eenvoudig bleek het niet.
Waarom ik dit boek schreef
Ik begon ongeveer zeven jaar geleden met schrijven. Eerst vooral voor mezelf. Om gebeurtenissen op een rij te krijgen en te begrijpen hoe mijn leven was gelopen zoals het was gelopen. In 2024 was het manuscript klaar. En toch bleef het liggen. Ik wilde mijn verhaal vertellen en tegelijkertijd vond ik het doodeng om het werkelijk de wereld in te sturen. Het ging niet alleen om mij. Ik had ook een verantwoordelijkheid naar mijn kinderen en mensen die me dierbaar zijn. Vanaf 2025 is er heel veel veranderd en in 2026 overleed uiteindelijk ook mijn moeder.
Ik pakte mijn laptop opnieuw. Niet omdat ik alsnog wilde afrekenen. En ook niet omdat ik wil bepalen wie er vroeger gelijk of ongelijk had. Juist het tegenovergestelde. Met de jaren ben ik gaan begrijpen dat één geschiedenis verschillende waarheden kan hebben. Mijn broers en zussen groeiden op in hetzelfde gezin en kunnen daar toch heel andere herinneringen en gevoelens bij hebben. Mensen om mij heen hebben dingen gezien, gemist, geprobeerd of juist niet gedaan. En ook hun verhaal bestaat. Dit boek is het mijne.
Wat ik ermee hoop te bereiken
Ik hoop allereerst op herkenning. Dat iemand leest en denkt: dus ik ben niet de enige die dit soort dingen meemaakt. Of eindelijk begrijpt waarom bepaalde patronen zich in een leven kunnen blijven herhalen. Maar ik hoop ook op iets groters. Dat we blijven praten. Over onveilig opgroeien. Over relaties waarin je langzaam jezelf kunt kwijtraken. Over loyaliteit, schaamte, afhankelijkheid en de ingewikkelde vraag waarom iemand niet gewoon weggaat, praat, ingrijpt of hulp vraagt. Ik geloof inmiddels niet meer zo in eenvoudige antwoorden op ingewikkelde levens. Wel in luisteren. In proberen te begrijpen voordat we oordelen. In signalen leren herkennen. En in het voeren van gesprekken die soms ongemakkelijk zijn, maar daardoor niet minder nodig.
Als Brief aan mam, van de dochter die je niet wilde daaraan een klein beetje kan bijdragen, dan heeft het vertellen van mijn verhaal voor mij betekenis gekregen.
Niet om het verleden opnieuw te beleven. Maar om er in het heden iets mee te doen.
Brief aan mam, van de dochter die je niet wilde verschijnt naar verwachting januari 2027.